Wie we daar weer hebben!

Jawel, Polleke Pik. Na een (zes)maandenlange afwezigheid op de blog-o-sfeer terug uit de doden herrezen. Waarom zo lang weggeweest? Wel, wie mij kent weet dat ik een bezige bij ben, stilzitten ligt niet in mijn aard. En als ik iets doe, probeer ik het goed te doen, middelmatigheid is een woord dat niet in mijn woordenboek staat. Allicht is dat één van mijn minder aangename kantjes, want wie bij mij afkomt met prutswerk, iets dat gauw in elkaar geflanst is of onvoldoende doordacht is, krijgt gegarandeerd de wind van voren. Sorry, het is sterker dan mezelf. Gelukkig zijn mijn huisgenoten ook al zo’n Pietjes Precies (vrouwlief is nog erger), anders zou dat alle dagen botsen.

Maar dit terzijde, waar het over ging was dat ik met heel veel ben bezig geweest en dat het allemaal veel tijd in beslag nam, omdat het goed moest zijn. Van de eerste keer, liefst. Dat waren dan werken in het huis (een nieuwe vloer of zolderisolatie bv.), maar vooral een massa zaken die te maken hebben met speleologie: de voorbereiding van de zomerexpedities, en de nasleep ervan (verslagen, foto’s, topo’s enz).

Bovendien was het een zorgelijke periode op professioneel vlak. Twee jaar geleden kreeg het bedrijf waar ik werkte een nieuwe baas, een Hollander (say no more!). Ik wil aan die man niet teveel woorden vuil maken (ik heb die sector van mijn brein reeds geherformatteerd), alleen dat hij het levende bewijs was van het Peter’s Principle (in een loopbaan promoveert men tot op het niveau van zijn incompetentie), en dat hij een bloeiend en gezond bedrijf op een mum van tijd virtueel failliet heeft gekregen. De man is een maand geleden aan de deur gegooid… oef. Een nieuw leven begint, maar het zal moeilijk zijn want de firma is er slecht aan toe, zodanig zelfs dat er binnenkort een periode van tijdelijke economische werkloosheid begint, voor de bedienden.

Kortom, ik had wel andere dingen aan mijn hoofd dan verhaaltjes schrijven op mijn blogje. Maar er is beterschap in zicht! Binnen twee maanden word ik 50. Een vreselijke gedachte voor sommigen, maar ik kan amper wachten tot het zover is. Want, vanaf dan ga ik nog slechts halftijds werken. Hoezo? Leg uit!

Wel, ik heb met werken steeds een haat-liefde verhouding gehad. Elke dag werken is er één dat ik niet met mijn geliefkoosde hobby’s kan bezig zijn. Niet dat ik niet graag werk, maar als ik het één tegen het ander afweeg weet ik wel wat ik het liefste doe. Vandaar dat ik 10 jaar geleden reeds vrijwillig een dag per week heb laten vallen. Deeltijds dus, 4/5. Mijn collega’s verklaarden mij gek, dat was slecht voor mijn carrière, financieel onmogelijk, en de firma ging dat nooit toestaan. Maar eigenlijk waren ze gewoon een tikkeltje jaloers, en chagrijnig ook omdat zij niet de moed hadden om naar de baas te stappen en voor hun zaak op te komen. Maar, beste vrienden: geloof het van iemand die het kan weten: een mens zou wat vaker zijn hart moeten volgen in plaats van zijn rationeel verstand en zijn portemonnee. Elk weekend van de voorbije 10 jaar was er dus een van drie dagen…. wat een luxe! En financieel zijn we altijd rond gekomen… een mens past zich wel aan.

Maar… die weekends van drie dagen blijken nu al enkele jaren te kort te zijn, want ook dààr past een mens zich aan aan. Dus weer stress, want thuiskomen van je werk en vervolgens elke avond tot half twaalf bezig zijn met je hobby's, en de minder leuke kanten ervan (vergaderingen bv), is niet zo leuk.

Vandaar dat ik heb besloten om voortaan nog minder te werken. Vanaf de leeftijd van 50 jaar kan je immers in het stelsel van “Halftijds tijdskrediet 50+” stappen. Speciaal bedoeld om te “ontstressen” en je carrière rustig te eindigen. Minder radicaal dan gewoon stoppen, waarbij ook voor het bedrijf jouw kennis verloren gaat. Een zogenaamde “landingsbaan”: na een lange vlucht op grote hoogte komt het vliegtuig nu geleidelijk aan naar beneden. Je verdient nog maar de helft uiteraard, gelukkig is er een maandelijkse premie van de RVA, ter compensatie. Enkele honderden euro’s, verwacht van de RVA geen wonderen en bovendien zit onze op geld beluste regering daar geregeld aan te knabbelen. OK, de financiële kant van de zaak is dus minder interessant (maar ook daar zullen we ons aan aanpassen hoor), doch de voordelen zijn enorm.

Ten eerste, kan je in dat stelsel blijven tot aan je pensioen, en voor de berekening van je pensioen telt het mee als zijnde voltijds gewerkt. Ten tweede, heb je bij eventueel ontslag recht op een werkloosheidsvergoeding gebaseerd op een voltijds loon. En over ontslag gesproken: je wordt een beschermde werknemer, bij ontslag moet men je 6 maanden extra opzegvergoeding betalen. Maar het mooiste is: het is een recht. Je baas kan het niet weigeren, hooguit 12 maanden uitstellen, enkel indien je een sleutelpositie vervult in het bedrijf (maar die sleutelposities moet dan wel van tevoren in een CAO of arbeidsreglement beschreven zijn!). Wel is er een maximum drempel, afhankelijk van de sector, bij ons is het 7%: indien meer dan 7% van de werknemers dit stelsel aanvragen, kan men het wel weigeren. Doch, in die berekening tellen de 50-plussers die al in het stelsel zitten niet mee. Ik ga hier nu niet alle voorwaarden uit de doeken doen, het is wel wat ingewikkelder dan dat natuurlijk, maar waar het op neerkomt: een massa mensen zouden probleemloos een 4/5 of 1/2 tijdskrediet kunnen krijgen vanaf ze 50 jaar zijn, maar ze durven niet. Voor hun baas of voor hun centen. Als je hen dan vraagt is het van: “wat zal de baas denken” of “dat gaat hij nooit toestaan in mijn positie” of “dat mag hier op het werk niet voor mensen met mijn job”. Larie en apenkool! De baas heeft voor één keer niks te willen. Het is jouw recht. In het slechtste geval kan hij het 12 maanden uitstellen. En vanaf je de aanvraag hebt gedaan, word je al een beschermd werknemer. Enfin, ik wil niemand pushen, want financieel moet je het ook zien zitten natuurlijk, maar feit is dat veel mensen gewoon niet weten wat het is en wat hun rechten zijn.

Kortom, vanaf 1 maart 2010 ga ik dus nog maar 50% werken. Telkens een week van 3 werkdagen (dinsdag, woensdag en donderdag) gevolgd door een van 2 werkdagen (dinsdag en woensdag). Anders gezegd: weekends van telkens 4 of 5 dagen. En het eerste jaar heb je recht op al je vakantiedagen van het jaar ervoor, dus ik ga zwelgen in de vakantie (want met 2 dagen vakantie ben je al een week thuis of weg!).

Begrijp je nu waarom ik aftel naar mijn 50ste verjaardag? En ‘t is beloofd: er zal terug geblogd worden, over koetjes en kalfjes en dagdagelijkse zaken.

Maar wat ik me toch wel een beetje afvraag, soms…: zou ik me nu niet gaan vervelen?

Feest ze!

Gisterenavond hebben we ten huize Polleke onze lekkerste trappistjes uit de kelder gehaald want er viel iets te vieren: het Vlaams Behang dat zomaar ineens pats-boem 1/3 van zijn stemmen kwijtspeelde tijdens de verkiezingen van 7 juni 2009 voor het Vlaams Parlement. Over heel Vlaanderen geraakten ze nog amper aan 15%, in Antwerpen vallen ze terug van 35% naar 23%.

Dat ik dat nog mag meemaken. Thank you, Lord! The Rise and Fall of the VB, starring Filip, Gerolf, Bruno, Marie-Rose and many more. Nu maar hopen dat de neergaande trend in dezelfde lijn verdergaat en dat er ooit een tijd komt, dat heel die nare troep fascisten, neo-nazis en racisten dood en vergeten is.

Ach, hebben ze het niet aan zichzelf te danken? Wat een kleffe campagne: affiches die associaties met Arische zuiverheid en übermenschen opwekken, met een klein blond jongetje erop met Vlaamse oorlogskleuren en een slagzin van het zelfde soort als "Jüden Raus". Jakkes! Overigens, enkele jaren geleden stond er een auto voor mij met een zelfklever van het VB met daarop een blank kind en het onderschrift “’t is fijn blank te zijn”. Om te kotsen! Tegenwoordig verkoopt het VB die stickers niet meer, ze moesten nl. wat aan hun racistische imago doen, herinnert u zich nog wel? Maar toch: ‘t is maar dat je weet wat met wat voor gespuis je te maken hebt.

Brulboei Dedecker zijn haring braadde ook al veel minder goed dan er eerst werd voorspeld. Op zijn lokale fanclub na, liep het in de rest van Vlaanderen niet storm voor ‘s mans “programma”. Oef… en ook daar hef ik het glas trappist op!

Het enorme stemmenverlies van het VB toont overigens aan dat de gemiddelde Vlaming minder racistisch en extremistisch is ingesteld dan men denkt. Ongetwijfeld was het een groot deel van hun vroeger kiezerspubliek daar ook niet om te doen, maar wel om het uitsproken Vlaams karakter van de partij. Nu er enkele andere partijen zijn (NVA, LDD) die datzelfde thema bespelen, zijn die kiezers maar wat blij dat ze bij die gorilla’s-in-maatpak van het VB kunnen gaan lopen en ergens anders hun pro-Vlaamse stem uitbrengen.

De winnaar van de verkiezingen is het NVA en kopman Bart De Wever, de “bijna-slimste mens ter wereld”. Wel het is hem gegund, die Bart. Ik kan hem best pruimen, de kerel is zeer intelligent, uitermate welbespraakt, een droge humorist en hij vecht voor zijn zaak op een nette manier, zonder te vervallen in gebrul (LDD) of racistische praat (VB). Mijn stem kreeg hij niet, daarvoor ligt zijn standpunten wat te ver van de mijne vandaan. Niet dat ik niet om de Vlaamse zaak geef hoor. Van mij mag BHV direct, in minder dan 5 minuten opgelost worden, want wat daar gebeurt is een schande. En daarvoor moet je geen grondwetspecialist zijn om het te weten. Dat weten zelfs onze Waalse vrienden, alleen durven ze het niet toegeven.

Ik ben zeker voorstander van een verdere staatshervorming. Ik zeg “verdere”, want er zijn er al enkele geweest hé. En als je iets goed, doe het dan goed. Nu zitten we met een situatie waarin bepaalde materies gefederaliseerd zijn, en andere niet. Een echte vis-noch-vlees situatie, en die moet eens uitgeklaard worden. Maar het is me niet direct prioriteit nummer één. Er zijn belangrijker varkentjes te wassen. En wat ik al zeker niet wil is een onafhankelijk Vlaanderen: België moet blijven bestaan, het is zo al klein genoeg. Vlaanderen en Wallonië horen samen, voor eeuwig en altijd. Vandaar dat Bartje De Wever mijn stem niet krijgt, en nooit zal krijgen. Tenzij hij morgen afstapt van zijn idee om België te splitsen, en afkomt met constructieve oplossingen om de eenheid in dit land te herstellen. Met behoud van ieders rechten, taal en eigenheid... maar zorg wel dat nu eens eindelijk iedereen elkaars taal spreekt. Perfecte tweetaligheid, voor elke Belg. Daar droom ik van, en de politieker die daarvoor wil vechten, heeft mijn stem.

Nu, zoveel reden tot feestvieren was er eigenlijk ook weer niet. Want we stellen toch wel vast dat Vlaanderen hoe langer en meer verrechtst, en dat is geen gezonde zaak. De linkervleugel in Vlaanderen is nu nog amper 20% groot… terwijl het in Wallonië net omgekeerd is, daar bekoorde links meer dan de helft van de kiezers. Ecolo won de verkiezingen (proficiat!) en de Parti Socialiste bleef – ondanks alle schandalen – standhouden. En ook het CDH is uitgesproken links. Vlaanderen en walloniê lagen nooit zo ver uiteen. Hoewel? Een half uur rijden en je bent er. Zo zie je maar hoe relatief het allemaal wel niet is.

Lentekriebels

De vogeltjes die al om 5 uur ‘s ochtends een waanzinnig kwetterconcert inzetten. De Japanse kerselaars in de straat die in bloei staan (en bij de minste windstoot voor roze sneeuwbuien zorgen). Paasbloemen in de tuin. Kikkervisjes in de vijver. De eerste vlinder gezien (een Atalanta). Mijn korte broek aangetrokken gisteren. Mijn Teva-sandalen vanonder het stof gehaald. Tortelduifjes in de boom op de oprit. Zoveel primeurs kan maar één ding betekenen: het is weer lente!

Ha die lente! Kale takken worden op enkele weken tijd frisgroen. De rabarber begint te groeien. Vogeltjes slepen verwoed takjes en twijgjes aan. Iedereen leeft op. Weg met die wintermoeheid, je voelt je herboren en weer jong (zolang je niet in de spiegel kijkt, want dat is de beste manier om met de voeten op de grond te worden gezet: je bent een vent van bijna 50, Polleke.) Eindelijk weer met de fiets kunnen gaan werken zonder met afgevroren poten thuis te komen. ‘s Avonds aperitieven in de tuin. Van mij mag de lente het hele jaar door duren!

Hoewel. Hooikoorts. Het gras elke week afrijden. De haag om de maand knippen. De wegenwerken die weer overal beginnen. Die files! Die Hollanders met hun sleurhutten op de weg. Maar vooral: verkiezingen in aantocht. Ik krijg daar nu al het zuur van. Net terug van een weekje vakantie en wat is het eerste waar je mee geconfronteerd wordt: de fratsen van Jean-Marie Dedecker, die in plaats van te doen waar hij voor betaald wordt – parlementslid zijn – zich Hercule Poirot waant en privé-detective speelt. 

Jean-Marie Dedecker, de buffel, “de man die zijn gedacht durft zeggen”.  Wil je mijn gedacht weten? Venten die Jean-Marie heten, daar heb ik mijn gedacht over! Ze kunnen het niet zelf helpen, maar het is mij wat te toevallig:  Pfaff, Happart, Le Pen zijn ook allemaal met die halve vrouwennaam opgezadeld. Maar kom, ik gun ze het voordeel van de twijfel, tenzij ze de “H” en de “G” niet kunnen uitspreken. En daarin faalt Dedecker jammerlijk, dus is die kerel bij mij geklasseerd. Enkele maanden geleden hoorde ik hem bezig bij Kathleen Cools (een dame die ik best kan pruimen) over het “gele” land. Kathleen herhaalde met een fijn glimlachje “het Gele land, meneer Dedecker?” waarop de Dedecker een hoofd als een tomaat kreeg en stotterde; “dat zei ik toch, het Hele land”. Hilarisch. Terug naar de kleuterklas, Jean-Marie, leer maar eens eerst praten. Overigens, dat er simpele zielen zijn (en veel, volgens de peilingen) die op deze populistische, platvloerse, corrupte, opvliegende, gestoempten boer zouden stemmen, blijft een van de wonderlijkste zaken van de afgelopen jaren. Die man dat is één grote bubbel van gebakken lucht. Dat zie je, dat ruik je en dat hoor je onmiddellijk, en als je ‘s mans handel en wandel de voorbije jaren wat hebt gevolgd dan weet je het ook. Hij heeft over alles iets te zeggen maar in feite heeft hij niks te zeggen. Even de (40!) standpunten bekeken: http://www.lijstdedecker.com/nl/onze-standpunten-762.htm.   Een voorbeeld:

Leefmilieu: Milieu en energie zijn geen bedreiging, maar een opportuniteit voor meer welvaart. De uitdaging voor een gezond milieu en de zoektocht naar nieuwe energiebronnen zullen de komende decennia zowel de wetenschap als het bedrijfsleven in hun greep houden.

Dat is het. Meer niet. Een vaststelling dus, zelfs geen standpunt. Twee regeltjes lang. Ziehier wat Lijst Dedecker over het thema “leefmilieu” weet te zeggen, een thema waarover zelfs de mening van een 12-jarige minstens 3 bladzijden bestrijkt. En wat zijn nu in feite uw concrete voorstellen en oplossingen, Jean-Marie? Humm… nog niet over nagedacht? Vraag het anders eens aan die Troela Werbrouck uit uw LDD-entourage. Heel benieuwd wat zij hierover te vertellen heeft.

Idem ditto voor de andere 40 standpunten. Het is allemaal zo schraal, zo flinterdun, zo voorspelbaar en vooral zo populistisch. De boetes zijn te hoog. Er staan teveel flitscamera’s. De elektriciteit is te duur. Er zijn teveel wetten en regeltjes. Er zijn teveel profiteurs (werklozen, bruggepensioneerden). De Walen pikken ons geld. BHV moet gesplitst worden. Prins Laurent verdient te veel. Er staan teveel windmolens. En te weinig kerncentrales. We betalen teveel belastingen. En we krijgen te weinig pensioen.

GEEEUW!!

Tuurlijk, Jean-Marie, je hebt soms gelijk. Maar het is niet met een waslijstje te maken van 40 voor de hand liggende zaken die de gemiddelde tooghanger frustreren, dat je je een politieker kan/mag noemen. Oplossingen moeten er worden voorgesteld. Concreet uitgewerkte plannen. Hoe gaan we dat doen, wanneer, wie, wat gaat dat kosten, hoe gaan we dat realiseren en financieren. Dàt noem ik een partijprogramma.

Maar zover is JMDD nog niet. Eerst brullen, verkozen geraken en dan zien we wel verder.

En voor zo iemand zou 16% van de Vlamingen gaan stemmen? Tja… ergens ben ik niet verbaasd, wetende dat er ook nog eens 15 à 20% voor een fascistische partij stemt waarvan één kopstuk op een Neanderthaler met één doorlopende wenkbrauw lijkt, een ander op een beenhouwer die met zijn smoelwerk in de gehaktmolen is gevallen en een derde op een plechtige communicant.

Arm Rechts Vlaanderen. Het wordt er niet beter op.

Maar! Toch kunnen de Jean-Maries, Filippen of Gerolfen van deze wereld mijn goed lentehumeur niet bederven. Er is trouwens nog iets anders dat me de voorbije weken geregeld toelaat mijn zwaarwichtige beslommeringen over het steeds rechtser wordende Vlaanderen van mij af te zetten. Ik kreeg nl. enige tijd terug van één van mijn goede vrienden, die zich terecht muziekverzamelaar mag noemen, een massa oude platen cadeau. Netjes gedigitaliseerd, zodat ik nu tijdens mijn computerwerk ‘s avonds steeds muziek in de oren heb. En zo ontdek ik weer vergeten pareltjes van uit mijn jeugd, zoals gisteren nog, de eerste soloplaat van Peter Gabriel. Genieten, van parels als Solsburry Hill, Moribund the Burgemeister, Humdrum. En vooral Modern Love, met niets aan de verbeelding overlatende, magistrale lyrics. In geen 20 jaar gehoord, en toch kende ik ze nog woord per woord:

So I worship Diana, by the light of the moon

When I pull out my pipe, she screams out of tune

Da’s nogal wat anders dan “obladi, oblada, life goes on”.

Zeg en euh, merci hé Rudi. Steeds tot wederdienst bereid.

Onzekerheden

Er zijn geen zekerheden meer. Eerst werd Flor Koninckx, u weet wel de ex-oppergendarme van Kijk Uit, en momenteel SPA Vlaams Parlementslid, aan de kant gezet, in licht benevelde toestand.
De Florimond, overigens vroeger wel een sympathieke knul vond ik (hoewel, een sympathieke gendarme, dat is misschien toch wel wat ver gezocht), was net gestart met een eigen Blog waarin hij ons op tijd en stond attent maakte voor de gevaren van het vurige vocht. http://www.florkoninckx.be/index.asp?par=f_blog.detail&id=55
Tot die noodlottige 21 april 2008 kwam, dag waarop ’s land verkeersmoraalridder zelf in het zakje moest blazen en positief bevonden werd. Flor had een kleine misrekening gemaakt in het optellen van alle glaasjes wijn, aperitiefjes en pousse-cafés. Hoofdrekenen is nooit zijn specialiteit geweest. Kleine daad, grote gevolgen: Flor mocht bij de SPA inpakken als verkeersdeskundige, was zijn jarenlange opgebouwde geloofwaardigheid kwijt en werd het onderwerp van ontelbare grapjes. Volkomen terecht. Op zijn blog repte Florretje met geen woord over zijn wedervaren. Soms is zwijgen de beste verdediging.
Nu is het dan de beurt aan de Antwerpse urgentiearts Luc Beaucourt, die gisteren aan zomaar even 186 km/u over ’s land snelwegen scheurde in zijn BMW X5. Ik wil me niet uitspreken over de staat van verdienste van deze man, die ongetwijfeld honderden verkeerslachtoffers terug aan elkaar heeft genaaid en deze mensen er al dan niet heeft door gehaald. Maar ik trek mijn wenkbrauwen wel heel ver op wanneer ik lees dat deze diehard pleitbezorger van veilig verkeer, met een BMW X5 rijdt, een wagen met het voorkomen, het verbruik en de aerodynamica van een Leopardtank; een fietser- en voetgangerkiller bij uitstek. Mocht hij daar nu nog gezapig mee rondsnorren, het gaspedaal ecologischgewijs amper beroerend en met grote voorkomendheid ouden van dagen en moeders met kinderwagens voorrang verlenend, dan zou ik nog zeggen, ach kom: laat hem de dikke nek uithangen met zijn aso-bak, hij doet er niemand kwaad mee.
Maar nee, meneer scheurt daar dus met waanzinnige snelheid mee over Gods wegen. Draaikolken in de benzinetank en kilograms CO2 uitstotend, de andere weggebruikers in gevaar brengend: het kan deze would-be Lewis Hamilton geen reet schelen. Oh maar misschien was hij onderweg naar een verhakkeld voertuig met daarin enkele stervende verkeersslachtoffers? Nee hoor, het was al laat, hij moest morgen om 7u opstaan en wilde zo rap mogelijk thuis zijn.
Zo'n lamlendig excuus vind je zelfs op http://www.watisuwexcuus.be/nog niet terug!

Op minder dan één jaar tijd worden twee iconen op vrijwel dezelfde manier geklist, en publiek neergesabeld. Terecht, als u het mij vraagt. Minder terecht is het feit dat in één ruk alles wat beide heren in hun loopbaan hebben verwezenlijkt (en dat is heel wat) van tafel wordt geveegd. Dat is de tol van het Bekende Vlaming zijn. Ik heb er alvast geen grein medelijden mee.

Kastelen, Catharen en grotten

Annette en ik zijn net terug van een weekje zalige ontspanning in het Zuiden van Frankrijk, meer bepaald in het departement Aude. De Boeing 737-800 van Ryanair zette ons donderdagavond stipt op tijd neer op het tarmac van het onooglijk klein vliegveldje van Carcassonne, waar we werden opgewacht door Stoche en Madé die ons met hun goede zorgen zouden omringen.

Het werd een drukke week waarbij we veel vrienden mochten weerzien en konden genieten van de Franse (en Belgische) gastvrijheid her en der.

De eerste dag (vrijdag de 13de) reden we naar het zuiden van de Aude, een rit van bijna 2 uur doorheen prachtige berglandschappen waarvan de toppen glinsterden van de versgevallen sneeuw. Doel waren twee magnifieke burchten die als arendsnesten op de rotsen lagen, Queribus en Peyrepertuse, waar de Catharen zo’n 800 jaar geleden de kruisvaarders, die de katholieke Roomse kerk had uitgezonden, decennia lang weerstonden.

Het was mooi maar koud weer met een felle wind, en we waren dan ook vrijwel alleen in deze mysterieuze ruïnes. Urenlang dwaalden we hier in rond, ondertussen luisterend naar de zeer accurate uitleg van Stoche die de historiek van zijn departement als geen ander kent.


Eens terug in Carcassonne moesten we ons haasten want rond 20u werden we verwacht bij speleovrienden Michel Renda en Marie, in Castelnaudary. Dat stadje beweert de cassoulet te hebben uitgevonden en cassoulet hebben we gegeten! Dagen later nog plezier van gehad, een gasfabriek was er niets tegen.


Dag 2 (zaterdag 14/2) troonde Stoche ons mee naar het massief waar hij al zijn hele leven op zoek is naar de veronderstelde collecteur van Rieussec. Her en der heeft zijn club de nodige “chantiers” met klinkende namen als La Porcelaine, Vent d’Anges of Condamine. Ondanks heel mooie ontdekkingen zoals Vent d’Anges of Aven de Castanviels, mochten zij nog niet doordringen tot de mythische ondergrondse rivier. Dat komt wel, de volhouder wint.

In de buurt van Castanviels wipten we binnen bij een speleovriend (Michel Revel) en tot onze verrassing logeerde daar een andere vriend van ons, Joel Danflous, een ARSIPien van het zuiverste water die we al jaren kennen van onze exploraties op de Anialarra. We werden prompt uitgenodigd aan tafel, en na 3 uur tafelen waren we zodanig volgegoten met heerlijke wijn, likeurtjes en cognacjes dat we maar afzagen van ons verdere namiddagprogramma.

Dag 3 (zondag 15/2), vroeg uit de veren want we hadden afspraak om de Grotte de l’Aguzou te bezoeken, onder leiding van de beheerder ervan, Philippe Moreno. Twee uren rijden, ver de Haute Vallée de l’Aude in.


De Aguzou ligt recht tegenover de TM71, een andere magnifieke grot die we een jaar of 5 geleden met Stoche bezochten. Toch is het een geheel andere stijl van grot, super geconcretioneerd. Honderden spierwitte driehoekige stalagmieten (monokristallijn dus) en vooral tientallen vierkante meters van grote calcietkristallen die vaak in bloemvormige trossen waren uitgekristalliseerd.

Philippe gidste het grote gezelschap “doucement et délicatement” doorheen al dit moois. Een bont gezelschap overigens: onze gids Philippe die samen met Stoche, Joel en Michel de Franse helft vormde van de groep, en dan de Vlaamse helft: Annette en ik, Hendrik en Marie-Anne (die sinds een jaartje hun intrek hebben genomen in St. Julia de Bec, nabij Quillan) en Karel die al 15 jaar het koude België heeft geruild voor een plekje in een piepklein Frans dorpje in de bergen.

’s Avonds bleven we logeren bij Marie-Anne en Hendrik. Gezellig huisje, heerlijke maaltijd, lekkere biertjes en wijntjes, toffe mensen en een goed bed: wat wil een mens nog meer.

Dag 4 (maandag 16/2) bezochten we in Esperaza het Dinosaurussen museum. Dit dorp ligt niet ver van Quillan en is één van de belangrijkste vindplaatsen van dino’s van Europa. Eén probleem: alle fossielen zitten ingebed in een beenharde rots waardoor dit opgravingswerk in veel opzichten te vergelijken is met een speleologische desobstructie. Erg leerrijk en goed gebracht, dit museum.


Picknicken in Rennes-le-Chateau, dan een mooie wandeling in de buurt. Het pad lag er bijzonder modderig bij, van die vette rode klei waardoor onze schoenen al gauw kilo’s wogen, maar dat kon de stemming niet bederven.


’s Avonds hadden we alweer een lange rit voor de boeg, we waren immers uitgenodigd door Michel Renda in het ons bekende La Salle nabij Olargues, in de Hérault, voor een tocht morgen, in een uitzonderlijke grot. We stookten de open haard van het eeuwen ouden huisje flink op, aten, dronken en bralden tot in de late uurtjes om ons dan in onze slaapzakken te rollen voor een koude nacht.

Dag 5 (dinsdag 17/2), uitgebreid ontbijt en dan op weg. Jammer genoeg ging de poort van de uitzonderlijke grot niet meer open (dat heb je met die gesofisticeerde mechanismes). We weken uit naar de Aven des Ecossaises, de grot waar Annette en ik vorige jaar een magnifieke tocht in konden maken, de week nadat ze ontdekt was!Michel had een zware verkoudheid en verkoos niet mee te gaan, dus waren het in feite Annette en ik die Stoche doorheen deze wonderlijk mooie grot gidsten.


Zeer gevarieerd, alles wat een speleoloog zich kan wensen, behalve een rivier dan. Zes uur lang bezochten we elk hoekje en kantje en namen intussen tientallen foto’s. Vooral de zaal met de blauwe aragonietconcreties blijft verbluffend.


We wipten ook nog even binnen in de Grotte de Bonnefond, met magnifieke gestratifieerde wanden.


Dag 6 (woensdag 18/2) dienden we reeds terug te keren, maar het vliegtuig vertrok pas om 17u20 dus we hadden toch nog bijna heel de dag voor ons. Het weer was voor de eerste keer wat minder, wat miezerregen. Bezoek aan de beroemde site van Lastours, waar 4 oude burchten hoog op de rotspieken torenen.

Deze rotsen zijn bovendien een gatenkaas waarin een 40-tal grotjes bekend zijn, allen zorgvuldig in kaart gebracht door vriend Stoche die dan ook “uit principe” weigerde om inkomgeld te betalen voor deze site waar hij samen met de archeologen vele dagen had doorgebracht. Langs een sluipweggetje geraakten we er binnen. Magnifieke plaats, met een verleden dat meer dan duizend jaar teruggaat (en nog veel verder zelfs, daar er ook Neolithische graven werden ontdekt in sommige grotjes). Her en der heel interessante archeologische opgravingen, want bijna duizend jaar geleden lag er op de hellingen onder de 4 bolwerken een heel dorp, dat totaal onder het puin verdwenen is en nu geduldig weer wordt blootgelegd.

Na dit laatste bezoek aan de mooie en historische Aude, moesten we toch stilaan aan onze terugreis beginnen denken. Het inschepen op het vliegveld in Carcassonne was een makkie, en een paar uur later stonden we al weer thuis bij onze kroost en de hond. Een toffe week, waarbij onze dank uitgaat naar Stoche en Madé voor de goede zorgen en het lekkere eten, maar ook naar alle andere speleovrienden die ons bijzonder gastvrij onthaald hebben. Tot de volgende keer, en steeds tot wederdienst bereid!

Famous Plastics

Er is hier op het werk een brave ziel die geregeld onze toiletten voorziet van een stapeltje Story’s of Dag Allemaals. Niet het soort lectuur waar ik warm van word, maar om één of andere natuurlijke aandrang te stimuleren is het zeker een aanrader, vandaar dat ik er onlangs toch eens wat in zat te bladeren. En bij gebrek aan toiletpapier, is zo'n pulp-o-zine toch ook een redder in nood.

Het hoofdartikel in deze Story ging over Bekende Vlamingen die zich ooit door de plastisch chirurg onder handen lieten nemen en daar nu dik spijt van hadden. Bij deze 5 dames vonden we Joyce de Troch, Betty, Margriet Hermans, Mitta Vandermaat die hun respectievelijke vetrollen lieten wegslurpen, lodderbuiken optrekken, hun face lieten “liften” of “peelen”, of hun borsten lieten volpompen of optrekken en dit alles met een weinig geslaagd resultaat. De dames gaven achteraf grif toe dat het “allemaal tussen de oren zat” en dat een mens toch niet echt gelukkiger wordt van zo’n ingrepen, integendeel zelfs.

Jawel dames: chirurgie is geen kinderspel, dat weet iedereen die al eens de meest eenvoudige ingreep heeft ondergaan. In je lijf laten snijden dat doe je niet ondoordacht, ook al geven de media (cfr. "Extreme makeover") ons de indruk dat het allemaal een risicoloos fluitje van een cent is.

Je kan geen krant opendoen, geen website bekijken of je krijgt het op een presenteerblaadje. In Het Laatste Nieuws lees ik zopas: “nieuwe trend: wenkbrauwtransplantatie”. Jawadde! Wat moet ik me daar weer bij voorstellen? Vandaag staat er in de krant een artikel over "Plastische chirurgie hoe langer hoe populairder bij mannen", met als meest gevraagde ingreep, het laten weghalen van mannenborsten. Waarbij zelfs de redacteur van de krant de bedenking heeft dat "mits fit te blijven" zo'n probleem ook op natuurlijke wijze kan worden verholpen.

De mens is een raar wezen. De ene wil van zijn borsten af, de andere wil er grotere, want wat verder lees ik: “In Nederland heeft 5% van de volwassen vrouwen siliconenimplantaten.”

Altijd wel geweten dat er met die Nederlanders iets mis was. Effe rekenen: 5% dat moet dan over zowat 300.000 vrouwen gaan. Een gecomplexeerd volkje, voorwaar! Wetende dat borstimplantaten duizenden Euro’s kosten, begrijp je dadelijk dat het hier big business betreft! Honderden miljoenen Euro’s zijn daar mee gemoeid. Inderdaad, van die ongelukkige mensen worden anderen rijk. Figuren als Jef Hoeyberghs, 's lands meest bekende plastische chirurg, die met stip de Top-3 van de walgelijkste Belgen aanvoert. Jakkes! Ik hoef die arrogante, zelfvoldane, onfrisse vent maar 3 seconden bezig te zien om braakneigingen te krijgen. In het Antwaarps zeggen we: die vent è nà echt ne smoel oem matrakke oep te rodère. Of oem eiere oep te kletse.

En toch hebben de meesten onder ons – ook ik dus – een zekere fascinatie voor al die “plastisch” bewerkte mensen. Maar fascinatie wil niet zeggen dat het ons ook bevalt. Het is meer een soort interesse zoals degene die je aan de dag legt wanneer je een in elkaar gereden autowrak ziet staan. Toch maar kijken, maar wel blij dat het jou niet overkwam.

Trouwens, in de krant lees ik ook “Mannen verkiezen natuurlijke borsten: 89 procent van de mannen verkiest kleine, natuurlijke borsten boven grote, valse borsten. Dat blijkt uit een enquête van Heat Magazine” .
Voilà, daar kan ik mij nu weer volledig in vinden. Want ook al heb ik eens bekend een tettenzot te zijn, het moet wel puur natuur zijn. Nog straffer: als ik nu één ding lelijk vind dan zijn het wel die plastieken prammen. En je ziet dat altijd hé. Er bestaan websites waar je aan de hand van foto’s je vermogen om valse van echte borsten te onderscheiden, kan testen. Daarin ben ik echt het beste jongetje van de klas. Nu, moeilijk is dat niet hoor.

Je kan die dames ruwweg in twee groepen in delen:

1) De strijkplanken à la Victoria Principal die zich een stel veel te grote boobies laten inplanten (“inpersen” is het juiste woord). Ongeacht de positie die deze dames innemen - zelfs in ruglig - die dingen lijken er langs buiten opgelijmd te zijn. Ook typisch is de Grand Canyon-achtige decolleté waar vaak nog plaats is voor zo een derde ding. Drie valse borsten: zou dat niet sexy zijn? Dat de Jef daar nog niet aan gedacht heeft, het zou zijn omzet met 1/3 doen stijgen!

Een voorbeeldje zegt meer dan duizend woorden:

2) De tweede groep zijn de reeds goed voorziene dames, voor wie het nooit groot genoeg kan zijn en die zondigen tegen de vuistregel: borsten mogen niet groter zijn dan je hoofd. Uiteraard zeer herkenbaar, daar moet je zelfs geen specialist voor zijn, en ik bespaar u dan ook de foto's van wandelende luchtballons à la Pamela Anderson, Jordan of Lolo. Oh ja, de oplettende observator ziet bij deze categorie vaak afgrijselijke littekens onder de borsten of rond de tepels, want het spreekt vanzelf dat zulke grote implants er niet zonder bloederig hak- en snijwerk in geraken. Hier de ritsluitingen rond de tepels van Jordan, beroemde Engelse dubbele airbag.

Maar kom, genoeg over die borsten. Er zijn andere dingen waar in gesneden kan worden, zoals neuzen en kinnen. Wacko Jacko, ons aller bekend, voor en na:

Een hele verbetering, niet? En die wenkbrauwen dan: getransplanteerd, denk ik!
En nu zijn zus Latoyah. En het was zo’n schoon kind, snirf!

En lippen, jukbeenderen, wangen zijn ook erg dankbaar. Op geen tijd verandert zo'n chirurg een mooi meisje in een soort dwergachtige muppet. Een spuit Botox daar, een kwak siliconen hier, wat trekken en duwen en voilà: Pamela Anderson is veranderd in Yoda van Star Wars:

Voor alle duidelijkheid: wanneer plastische chirurgie wordt aangewend om bepaalde lichamelijke gebreken te corrigeren, of om lichaamsdelen te reconstrueren, wie ben ik dan om er iets tegen te hebben? Wanneer het echter wordt gebruikt om de eeuwige jeugd achterna te hollen, of om te voldoen aan denkbeeldige schoonheidsidealen, dan denk ik er het mijne van. Het slecht karakter van mij heeft dan een sardonisch leedvermaak met al die sukkelaars die zo diep in hun portemonnee hebben moeten tasten om er daarna nog slechter te zien.

En ik ben blijkbaar niet alleen. Honderden mensen houden zich zelfs bezig met het publiek te kakken te zetten, in websites, van het mislukte opkalfateren van "beroemdheden". Je hoeft maar even te Googlen op "bad plastic surgery" en je weet niet wat je ziet. Waarbij ik me dan vaak toch afvraag of die "sterren" zelf hun ingreep wel zo mislukt vinden...
http://www.awfulplasticsurgery.com/
http://www.famousplastic.com/

Georganiseerde afzetterij

Uit de krant van gisteren:
“Een op de zeven websites waar vluchten kunnen worden geboekt, geeft verkeerde of misleidende informatie. Dat heeft de Eurocommisaris voor consumentenbescherming vandaag gezegd. Commissaris Meglena Kuneva waarschuwde dat consumenten in het 27 landen tellende EU-blok nog steeds kans lopen te worden afgezet. De bedrijven achter de websites hebben nog tot mei 2009 om hun zaken op orde te krijgen en zich aan de regels van de Europese Unie te onderwerpen.”

En diezelfde avond kon ik dat nog eens aan de lijve ondervinden! Ryanair heeft nl. een actie lopen: ze verpatsen 1 miljoen zitjes aan 5 Euro. Inclusief taksen en kosten (dat zijn ze nu wettelijk verplicht), ongeacht de bestemming, wel bestellen voor 9/12/2008. OK dit leek de gedroomde kans om voor een prikje vriend Stoche eens te gaan opzoeken in Carcasonne.
Op de website van Ryanair vonden we dadelijk een vlucht Charleroi-Carcasonne aan 5 Euro op de gewenste vertrekdag; een woensdag in februari. Maar de terugvlucht op zondag kostte wel het 15-voudige! Dan maar een terugvlucht op een andere dag. Oei, dat bleek niet simpel, wat we ook kozen het kostte een smak geld of het vliegtuig was zogezegd al volzet. Het zoeken naar een combinatie van heenvlucht en terugvlucht aan elk 5 Euro hield me gauw een half uur bezig, en we eindigden met een periode die wat langer was dan origineel gepland: heen op een donderdag, terug de week daarna op woensdag. Even Stoche gebeld of dat voor hem goed was, en dan de boeking afgewerkt. We begonnen dus met 2 personen, heen en weer aan 5 Euro zogezegd “all-in”. Dat is 5x4=20 Euro. Op het eerstvolgende scherm zaten we al aan een veelvoud daarvan, want men probeerde ons standaard een annulatieverzekering aan te smeren. Gauw afgevinkt, hadden we niet nodig.
Dan keuze: hoeveel bagage. 1 stuk handbagage (gratis) per persoon was wel wat weinig, want we wilden daar wel wat speleo gaan doen en onze eigen helm en texair zou toch wel fijn zijn. Dus toch maar 1 stuk bijkomende bagage aangevinkt (max 15 kg dus dat wordt puzzelen!): lap 20 Euro erbij!
Dan keuze: online inchecken via Internet (gratis) of in de luchthaven inchecken à 5 Euro (ook weer 5x4=20 Euro).

Na wat geknoei en diverse foutvensters te hebben weggeklikt hadden we door dat je, wanneer je extra bagage hebt, niet online kon inchecken. Even slim zijn: Ik zou wel met de bagage aan de balie inchecken, Annette kon dan online. Maar nee, niet mogelijk want we waren samen! Dus eindigden we toch met 5x4=20 Euro aan incheckkosten.
Finaal de betaling. Met Visa betalen: 20 Euro kosten, en in feite heb je zo goed als geen andere mogelijkheid om te betalen, pure afzetterij, wetende dat Ryanair bij een Visa-transactie sowieso een percentage winst op het bedrag opstrijkt van Visa. Kortom: de teller stond nu op 80 Euro, terwijl we begonnen waren aan 20 Euro. Akkoord, geen geld voor een heen-en-weer vlucht voor 2 personen naar het Zuiden van Frankrijk, maar het gaat hem over het principe. Afzetterij blijft hoog in het vaandel van Ryanair staan. Over de schandalige parkingtarieven daar in “Brussels South” (de pompeuze naam alleen al!) zwijgen we dan nog.

De consument wordt, alle Europese verordeningen ten spijt, nog steeds bedrogen waar hij bij staat. Een paar andere voorbeelden? Vorige week zat ik met 3D-fotograaf Michel Renda in Brugge. ’s Middags een restaurant opgezocht, buiten hingen diverse menu’s uit aan heel schappelijke prijzen (startend aan – jawel 12 Euro!). Eens we aan tafel zaten, waren die menu’s niet meer te bespeuren: alles kostte minstens 40 Euro. Na erom gevraagd te hebben werd ons met verveeld gezicht een andere menukaart gebracht, en zelfs daarin stond er niets beneden de 20 Euro. Enfin, het eten was er lekker, maar weer eens een flagrant voorbeeld van bedrieglijke reclame. De klant lokken en daarna schaamteloos stropen.
Een iets ludieker voorbeeld? Deze week zat er een briefje in de bus van een kerstbomenverkoper. Kerstbomen aan 7 Euro. Aangezien wij de waanzinnige prijzen waaraan kerstbomen doorgaans worden verkocht al jaren niet meer wensen op te hoesten, ging Annette daar toch eens kijken. Je raadt het al: honderd kerstbomen aan 15 tot 20 Euro. Ergens in een hoekje stonden er 5 miezerige, sprieterige boompjes te verkommeren, voor slechts 7 Euro!

Ach, als we maar kunnen zeuren zeker?

Walen en Westvleteren

Oewie zekt dat er een communautaire problème iez? Dat iez nie oewaar! Mais enfin!

Telkens ik het kleuternederlands hoor van Joelle Milquet, krijg ik een lachkramp.
Ministers worden geacht tweetalig te zijn. Perfect tweetalig. Voor minder gun ik hen mijn belastingsgeld niet.
Milquet daarentegen, is tweezinnig. Daarmee bedoel ik dat ze er in het allerbeste geval in slaagt twee zinnen “Nederlands” te hakkelen. Daarna schakelt ze gauw over op het Frans. Op die twee zinnen heeft ze dan ongetwijfeld een half uur staan oefenen. Op enkele witte merels na (Rudy Demotte bv.) geldt datzelfde eveneens voor driekwart van haar confraters (ministers, parlementariërs en andere politiekers). Het is de perfecte illustratie van wat er in dit land misloopt. Eén landshelft die de taal van de andere niet begrijpt en/of niet spreekt. En dan weten dat we hier over de elite spreken, de hoger opgeleiden en universitairen. Het geeft te denken.

Wat zeg je? Dat Milquet haar best doet? Sorry – dat is niet genoeg, in dit geval. Die mensen verdienen minstens drie keer meer dan Jan Modaal – die voor zijn werk vaak wel de godganse dag in 4 talen mensen te woord moet staan – en hebben ervoor gekozen om aan nationale politiek te doen. Van mij moeten ze geen enkel medelijden verwachten. Dat ze maar op taalbad in Spa gaan!

Maar inderdaad, België kraakt in zijn voegen. Nooit eerder liepen de communautaire standpunten zo ver uiteen. En toch, en toch; is het allemaal zo simpel. Walen leer Nederlands, Vlamingen leer Frans! Meer moet er niet gebeuren. De praktische uitwerking ervan laat ik aan de dames en heren politici over. Maar een tip: begin er in de kleuterklas mee. Geef elk kind gedurende 2,5 dagen per week les in het Nederlands, en gedurende 2,5 dagen in het Frans. Binnen het jaar kennen die ukjes beide talen, en tegen dat ze naar het lager onderwijs gaan, zijn ze zo perfect tweetalig als Yves Leterminateur.
En oh ja, beste Walen: begin eens met het ondertitelen van films, interviews of gelijk welke TV uitzending waar iemand een andere taal praat dan het Frans. Want alles wordt daar “gedubt” , zelfs radio-interviews. Dan hoor je 3 seconden een Vlaming praten (of Amerikaan, of whatever) en hop het volume gaat dicht en één of andere Franstalige Clo-Clo neemt het over. Hoe kan men nu ooit een taal leren indien men ze niet mag beluisteren? Stop met dat dubben! En dan zouden jullie eindelijk ook eens weten hoe Arnold Schwarzenegger werkelijk klinkt (tamelijk belachelijk als je het mij vraagt).
Officer Crabtree van Allo Allo in het Frans? Fawlty Towers, Blackadder of Monty Python in het Frans? Kan je je dat voorstellen? Ik word niet goed, zou Sjef Van Oekel hebben uitgeroepen!

Zelf ben ik bijzonder gefrustreerd wanneer ik op reis ben in een land waarvan ik de taal niet ken. Je hoort mensen praten, je ziet krantenkoppen, men vraagt je iets: het klinkt allemaal Chinees en dan voel ik me oerdom en gefrustreerd. Met dat gevoel moeten honderduizenden Walen dus zitten. En allicht heel veel Vlamingen ook. Want zo fantastisch is het nu ook weer niet gesteld met de talenkennis van de doorsnee Vlaming. Akkoord, we spreken meestal een woordje Frans, Engels en Duits, maar perfect tweetalig kan je ons evenmin noemen. Maar kom, we slaan ons uit de slag.

Ik kom zo goed als elke dag in contact met Franstaligen. Via telefoon, mail of op vergaderingen. Geloof me vrij: de toestand is dramatisch. De meeste van hen kennen dus echt geen woord Nederlands, het is voor hen even onbegrijpelijk en abstract als Hongaars of Turks. Zij die het wel kennen, kunnen het in het allerbeste geval lezen of schrijven, maar amper praten en zeker niet verstaan. Maar aan dat laatste zijn we zelf vaak schuldig: Vlamingen praten onder elkaar immers geen Nederlands maar hun plaatselijk dialect. Indien zelfs een Hollander al niet kan volgen wanneer je hem in een gezelschap West-Vlamingen of Antwerpenaren zet, hoe kan je dan verwachten dat een Waal het zou kunnen?

Enfin… (ziedaar een Frans woord!) ik ga me er niet langer in opwinden. Ik wou het immers over iets totaal anders hebben, en wel over onze missie naar Westvleteren. Ik ben echt wel een liefhebber van Belgisch bier. Elke week worden ten huize De Bie wel enkele Rocheforts, Hoegaardens of Westmalles verzet. Maar één van de lekkerste bieren, Westvleteren Sixtus Abt 12, is zomaar niet te koop in de handel. Dat is nooit het geval geweest, dit bier (één van de 6 echte trappistenbieren van België) kon je enkel gaan kopen in de abdij zelf. Zoveel je wou. Dat ging jaren goed, tot in juli 2005 dit goddelijk gerstenat door de Amerikaanse site http://www.ratebeer.com/ werd verkozen tot “beste bier ter wereld”. Let wel: er waren 30000 andere bieren in de running. Uiteraard is zoiets een volledig subjectieve beoordeling, en ik kan me best voorstellen dat sommige mensen het bier zelfs niet lekker vinden: het heeft een buitengewoon volle, fruitige en gekarameliseerde smaak.
Dat veroorzaakte een ware stormloop. Kilometerlange files voor de abdij. Het werd een echte hype. Snode lieden doken op, die het bier aan woekerprijzen begonnen te verkopen. Zoek maar eens op Ebay, zo’n flesje gaat vlot voor 10 Euro weg! (overigens, ik heb oprecht te doen met al die Amerikanen, die zich blauw betalen om zo 1 of 2 flesjes naar de States te laten opsturen. Maar gelijk hebben ze: it is about the closest thing to an orgasm in a bottle).

De paterkes wisten niet waar ze het hadden. Maar, het moet gezegd, ze bleven trouw aan hun principes. In plaats van het bier massaal te beginnen exporteren - zoals alle andere abdijen wel deden - en er rijk van te worden, bedachten ze een reeks beperkende maatregelen. Ik bespaar jullie de historiek ervan, maar de situatie is nu als volgt. Via website of een speciaal telefoonnummer kan je te weten komen wanneer het bier beschikbaar is, want ze brouwen dat slechts nu en dan. Op die bepaalde dag – en enkel die dag! - kan je dan bellen naar een “biertelefoon”. Je kan dan je bestelling plaatsen, maar opgelet: maximaal 3 kratten van 24 flesjes per telefoonnummer en per nummerplaat en per maand!
Jawel, men noteert het nummer waarmee je belt (dus vanaf een anoniem nummer bellen gaat niet), en men wil weten met welke auto je het komt afhalen. Eens besteld, krijg je een datum en tijdstip om het te komen afhalen! En: je moet je engageren het bier niet verder te verkopen, het is enkel bestemd voor particulier gebruik!
Het is een mooi systeem, waarmee iedereen evenveel kans maakt, en waarmee vooral de echte bierliefhebber wordt bereikt, want je moet er nu echt al iets voor over hebben! In de praktijk bleek het echter niet zo eenvoudig als het klonk.
Op een goede dinsdag was het dus zo ver: je kon die dag telefonisch reserveren, enkel van 9u15 tot 12 u. Wel, ik heb die ochtend exact 2,5 uur lang geprobeerd om daar binnen te geraken. Het was nog erger dan tickets voor Metallica of AC/DC proberen te bestellen. Iets voor twaalven (ik had de hoop al opgegeven) kreeg ik dan toch zo een bruin paterke aan de lijn. Hij noteerde braaf mijn bestelling en nummerplaat en zegde: volgende week maandag afhalen om 15u45.
Lap! Dat kostte me een dag verlof. Maar het genot van een Westvleteren Sixtus 12 kent geen prijs. En zo kwam het dat Annette en ik die maandagmiddag richting Westvleteren tuften, een tocht van heen en weer zo’n 280 km want die abdij ligt dus echt wel ver weg in de Westvlaamse pampas. Het was mooi weer, en de veldweggetjes van de Westhoek lagen er schitterend bij. “Geguchten” met ronkende namen als Poperinge, Woesten of Elverdinge gleden voorbij. Tussen de soldatenkerkhoven en tractoren door slalommend, bereikten we stipt op tijd de abdij. Alles stond gereed en binnen het kwartier waren we de trotse eigenaars van 72 flesjes van het bruine sap. Puur vakmanschap overigens, dit is bier dat met broederliefde is gebrouwen, en wars is van alle protocol. Ongefilterd, ongepasteuriseerd. Bruine stevige flessen, zonder enig etiket en met als enige markering “Trappist”, in piepende, handgemaakte houten kratten. Meer moet dat niet zijn. En de prijs? Een belachelijke 1,5 Euro per flesje, daar koop je in de Delhaize nog geen Westmalle voor! Nee, die Sistercienzer-paters zijn echt wel integer tot en met. Voorzichtig reden we terug naar huis; in de koffer rinkelden 72 flesjes met een Ebay-straatwaarde van minstens 500 Euro een hemels melodietje…

Ziezo, met deze voorraad hopen we wel enkele jaren te kunnen doen, want zo’n Westvleteren drinken dat is een ritueel. Daar moet een goede aanleiding voor zijn! Om naar FC De Kampioenen te kijken zal een Chimay 8 en een zak chips ook wel volstaan!

En oh ja, beste makkers, maten: willen jullie ook eens een Westvleteren 12 drinken, gelieve dan te bellen naar de bier-o-foon van de Sint-Sixtusabdij 070 21 00 45. Als je een echte liefhebber bent, dan heb je dat er wel voor over. Hier in Edegem houden wij ons strikt aan de afspraak: het bier is uitsluitend bestemd voor persoonlijk gebruik :-)) . Voor écht goede vrienden wil ik heel misschien een mogelijke, eventuele, optionele, grote uitzondering maken.
Schol!

Google Ads

Hoe langer hoe meer websites gebruiken “Google Ads”. Eigenlijk kan je nog amper een website bezoeken, waar het niet krioelt van deze advertenties. Ze staan rechts, of links, of tussen de tekst: overal!
Het principe is als volgt: als je een website hebt, dan kan je een overeenkomst afsluiten met Google, waardoor deze reclameblokjes kunnen tonen op je webpagina’s. Google betaalt je een klein bedrag, telkens iemand zo een webpagina bezoekt. Hoe vaker je website wordt bezocht, hoe meer je verdient. Uiteraard rekent Google aan de adverteerders meer aan, dan ze jou betalen! Vooral de kranten, met hun veelbezochte websites, zijn massaal op die kar gesprongen.
Voor de adverteerders is het natuurlijk veel interessanter om hun reclame te kunnen tonen op een website die bezocht wordt door de doelgroep die zij viseren. Op een website over auto’s moet je reclame maken voor auto’s, autoverzekeringen of onderhoudsproducten. Op zo een site adverteren voor pampers, kleurspoelingen of waspoeder is immers weggesmeten geld. Geen autoliefhebber die daarin is geïnteresseerd.

Google zou Google niet zijn, mochten ze weer niet iets bedacht hebben om ervoor te zorgen dat er automatisch, in functie van de inhoud van de webpagina, de bijhorende reclame wordt getoond. AdSense, noemen ze die wonderbaarlijke technologie. En that’s where the fun begins, beste lezers! Want van enige "sense" is geen sprake, en wanneer je erop begint te letten, dan staat zelfs een bezoek aan de saaiste website garant voor hilariteit. Computers, of de computerprogramma’s die Google gebruikt, hebben immers geen enkel vermogen tot interpretatie van de context van de webpagina. Meer nog, ze begrijpen van de inhoud ervan geen bal. Ze zoeken gewoon naar wat sleutelwoorden, en schotelen je in functie daarvan reclame voor.
Dat kan alleen maar mislopen, denk ik dan.
Na dit fenomeen enkele dagen bestudeerd te hebben, beste lezers, kan ik u over die Google-computer alvast dit zeggen: het is bovenal een cynicus, en enige empathie is hem vreemd. Iemand met zijn sportwagen tegen een boom geknald: hop reclame voor Porsche erbij. Iemand van zijn trap gestuikt? Hop reclame voor een schrijnwerker. Vliegtuig neergestort? Reclame voor goedkope tickets van Ryanair.

Wat? U twijfelt aan mijn woorden?
Daarnet heb ik een kwartiertje rondgesnuisterd op enkele websites van kranten (De Morgen, Gazet van Antwerpen). Ik geef u telkens de eerste regels van het krantenartikel, gevolgd door de advertentie die Google eronder plaatste. Leest U mee? Ik heb er geen letter bij verzonnen!

Ontplofte autoband eist leven van 17-jarige jobstudent
In Kasterlee is een 17-jarige jobstudent woensdagochtend om het leven gekomen bij een arbeidsongeval in autobandenbedrijf Sooi. Een band ontplofte vlakbij de jongen, waarna de wieldop van de band sprong en de jongen wegkatapulteerde. Hij was op slag dood.

Bijhorende Google Advertentie:
Goodyear banden: omdat niet alle banden hetzelfde zijn!

Asielzoeker valt van kraan en raakt zwaargewond
Aan het De Brouckèreplein in Brussel is donderdagochtend omstreeks half vier een asielzoeker uit een kraan gevallen. De man werd zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis.

Bijhorende Google Advertentie:
Afvallen in 7 Dagen.

Deurnenaar redt zoontjes, maar verdrinkt zelf
DV uit Deurne is zaterdag verdronken in de Spaanse badplaats Malgrat de Mar. Een golf sloeg het rubberen bootje om waarin hij met zijn zoontjes een eindje was gaan varen.

Bijhorende Google Advertentie:
Uw 2e huis in Thailand? Villa met eigen zwembad op 1200 m2 Geniet van de zee en witte stranden

Resten gevonden van 5 kinderen in tehuis Jersey
De politie heeft de resten van minstens vijf kinderen in het door schandalen omringde tehuis op het Kanaaleiland Jersey ontdekt. De verbrande en stukgesneden botten en tanden werden in een kelder van het voormalige kindertehuis Haute de la Garenne gevonden.

Bijhorende Google Advertentie:
Tandcorrectie in Turkije Gezonde & Mooie tanden in vakantie. Kronen & Implantaten nu betaalbaar

Beer met kop in jerrycan doodgeschoten
Een zwarte beer in de Amerikaanse staat Minnesota die in zijn zoektocht naar voedsel met zijn kop klem kwam te zitten in een grote jerrycan, is na een jacht van zes dagen door boswachters doodgeschoten.

Bijhorende Google Advertentie:
Welk beest zoeken we? Los deze puzzel nu op en win € 4.000 cash!

Thaise kinderpornozaak leidt naar Duitse agent
De vervolging van de politieman vloeit voort uit een onderzoek naar een Canadese verdachte in een proces wegens pedofilie in Thailand. De 32-jarige verdachte, Christopher Paul Neil, werd vorig jaar aangehouden nadat Interpol zijn portret had verspreid. Hij is aangeklaagd wegens seksueel misbruik van een Thaise jongen van negen jaar. Hij ontkent schuld.

Bijhorende Google Advertentie:
Dating Thailand. Thaise vrouwen voor dating en huwelijk. Schrijf je nu gratis in.

Belgacom maakt internet fors duurder
Consumentenorganisatie Test-Aankoop is niet te spreken over de drastische prijsverhoging van de goedkoopste telefoonlijnen die Belgacom doorvoert op 1 augustus.

Bijhorende Google Advertentie:
ADSL of Kabel? Kijk en Vergelijk Telenet = Sneller en goedkoper! www.telenet.be.

Ziezo, heb ik mijn punt bewezen?
Dat was het dan weer voor vandaag. Nog een halve dag werken, en dan op reis. Het zal hier dus even stil zijn, op Pollekes virtuele webstek.
Tot binnen een maand!

Gotcha!

Vraag aan 10 mensen wat een CAPTCHA is en de kans is groot dat niemand het weet. Toch zijn ze er allicht al mee in contact gekomen en net als mij de muren van op gelopen. Ik heb daar namelijk beroepshalve regelmatig mee te maken en ik hààt die CAPTCHA’s!
CAPTCHA staat voor Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart.
Duidelijk nu?
Om de nijvere lezer maar meteen gerust te stellen en het gevoel van “ben ik nu zo dom dat ik nog steeds niet begrijp wat het is” even weg te nemen, ziehier een voorbeeldje:

Goed, u ziet nu wat een CAPTCHA is, en u bent dat vast en zeker al wel eens tegengekomen. En kunt u die letters lezen? Nee? Tja, mogelijk bent u inderdaad oerdom. Of hebt u, net als mij, een CAPTCHA-probleem.

Ik zal even kort de achtergrond van de zaak toelichten. Meer infomatie vind je in bv. Wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/CAPTCHA
of http://nl.wikipedia.org/wiki/CAPTCHA

Het fenomeen “Spam” zal u bekend zijn. Ongevraagde en ongewenste email die je massaal wordt toegezonden met reclame voor zaken die u natuurlijk niet nodig hebt, zoals penis- of borstvergrotingen (nee dank u, wij zijn reeds goed voorzien van oren en poten). De geschiedenis en evolutie van “spam” ga ik nu niet uit de doeken doen, dat is stof voor een ander artikeltje, maar omdat de meeste emailprogramma’s tegenwoordig vrij goede spamfilters aan boord hebben, kregen de spamverzenders het hoe langer hoe moeilijker hun berichtjes tot voor uw neus te krijgen.

Nu zijn die spammers bijzonder inventief. Op het Internet zijn er honderden miljoenen websites met discussieforums, er zijn nog veel meer blogs waarop je een reactie kan posten, of websites met een gastenboek enz. Dus kregen die spammers het lumineuze idee om daar hun dubieuze reclameboodschappen op te posten. Uiteraard tikten die mannen hun boodschapjes niet zelf in: dat zou hun enorm veel tijd kosten en weet dat spammers slechts enig rendement kunnen halen met hun kwalijke business, als ze gigantische hoeveelheden van hun reclame kunnen rondsturen. Dus bedachten en gebruikten ze computerprogramma’s, zgn. “robots” of “spambots” die dat voor hen deden, aan een vernietigend tempo en volume.
Binnen de kortste keren kreunde het Internet onder de vracht brol die er aldus op terecht kwam. Het aantal discussiegroepen dat totaal vergiftigd en virtueel onbruikbaar werd, en finaal de deuren moest sluiten, was astronomisch. Voor de speleologen onder ons: het “Café de Grot” van het VVS, of het forum van de VBSF zijn maar enkele voorbeelden.
Er werd gezocht naar methoden om die computerprogramma’s, die spambots, te kunnen onderscheiden van mensen. En ziezo: de CAPTCHA deed zijn intrede. Het principe is eenvoudig. Op een webpagina waarop je een berichtje kan posten, of waarop je een account kan creëren, onderwerp je de invuller ervan aan een kleine test. Je stelt hem een vraag (welke kleur heeft de lucht?), toont hem een rekentest (hoeveel is 5x4?) of je toont hem een afbeelding met wat willekeurige letters en vraagt hem die over te typen. Voor een computerprogramma is het quasi onmogelijk om daar juist op te antwoorden, vooral omdat die test telkens weer opnieuw anders is. Althans, dat was toch de theorie.

Toen de eerste CAPTCHA’s werden ingevoerd, bleken zij zeer effectief. En de doorsnee Internet gebruikers wist er wel weg mee; het was spotgemakkelijk. lang duurde de pret niet. De spammers schreven programma’s om die CAPTCHA’s te decoderen en de afbeeldingen om te zetten naar echte letters en cijfers en al gauw gingen zij lustig verder met hun spambombardementen. En toen… begon het uit de hand te lopen. Want om de spambots in de luren te leggen, zagen de makers van CAPTCHA’s zich verplicht om die afbeeldingen met cijfers en letters hoe langer hoe onduidelijker te maken. De karakters werden vervormd, tegenover een gekleurde achtergrond geplaatst waartegen ze slecht contrasteerden, er werd een boel “achtergrondruis” aangebracht: strepen, puntjes en vlekken enz.
Het bleek niets gekort te zijn. De spammers slaagden er nog steeds in om een groot aantal van die CAPTCHA’s volautomatisch te ontcijferen. Dus werden de CAPTCHA’s nog meer vervormd, nog meer verkleurd en vermangeld. Letters op hun kop, doorstreept, in spiegelschrift, minuscuul klein of veel te groot gemaakt.

We zijn nu in het stadium gekomen dat het voor een mens zo goed als onmogelijk is geworden om die CAPTCHA’s nog te lezen. Het zijn echte puzzels geworden, om niet te zeggen gokwerk. Het gevolg is dat het Internet, je weet wel dat grote, voor iedereen toegankelijke en oh zo eenvoudig te gebruiken Internet, plots bijna niet meer zo toegankelijk is.

Als we het over gebruiksvriendelijkheid en eenvoud hebben, dan denk je direct aan Google. Al wat Google doet, is van een ongelooflijk gebruiksgemak. Wie heeft al ooit de handleiding van pakweg Google Earth, Google Picassa of gewoon zelf Google Search bekeken? Niemand: het wijst zichzelf uit. Wel onlangs diende ik een account aan te maken bij Google en na 5 pogingen en evenveel onontcijferbare CAPTCHA’s heb ik het maar opgegeven.
Hieronder zowat willekeurige Google CAPTCHA’s. Je ziet: qua onduidelijkheid, een zeer verdienstelijke poging van Google!

Maar misschien doen hun naaste concurrenten van Yahoo dat beter? Noppes, hun CAPTCHA’s zijn nog grotere kopbrekers. Doen mij denken aan één of andere losgeslagen graffitispuiter die in Cyrillisch schrift de muur van het plaatselijke schooltje in de verf heeft gezet.

Maar het kan nog erger. Ik moest vorige week op een forum van McAfee zijn waarop ik een vraag wilde stellen. Na twee pogingen gaf ik het op. Maar je hebt dan al wel heel je vraag ingetikt en dus je tijd verdaan. Geraakt u er wijs uit? Zoek de 6 letters!


Die CAPTCHA’s, dat is de perfecte illustratie van “de remedie is erger dan het kwaad”. Het is zelfs bijzonder discriminerend. Als jonge mensen die CAPTCHA’s al een struikelblok vinden, wat dan met oude mensen (ja hoor: die oude knarren surfen ook op het Internet!)? Of slechtzienden? Of anderstaligen? Denk je dat een arabier of chinees zo’n catpcha in totaal vermangeld Westers schrift ontcijferd krijgt? Nochtans, op de website www.CAPTCHA.net lezen we in de richtlijnen:
“Accessibility. CAPTCHAs must be accessible. CAPTCHAs based solely on reading text — or other visual-perception tasks — prevent visually impaired users from accessing the protected resource. Such CAPTCHAs may make a site incompatible with Section 508 in the United States. Any implementation of a CAPTCHA should allow blind users to get around the barrier, for example, by permitting users to opt for an audio or sound CAPTCHA.”

Het moet ermee gedaan zijn! Ik roep op om die CAPTCHA’s te verbannen. Ik roep op tot administratieve vereenvoudiging! Vincent Van Quickenborne mag zich aan een aangetekende brief van mij verwachten.